این روزها گالری «زمستان» خانه ی هنرمندان میزبان عکس های «حسن طاهری» پیرامون نمایش های برگزار شده در ایران و آلمان می باشد.
خبرنگار «آرت نا» در مورد چگونگی برگزاری این نمایشگاه با وی گفت و گویی انجام داده است که از نظرتان می گذرد:

- اولین سوالی که بعد از دیدن عکس های شما در ذهن مخاطب ایجاد می شود این است که آیا واقعا آن نمایش ها به اندازه این عکس ها جذاب بودند؟
اگر شما شاهد اجرای آن نمایش ها بوده اید، می بینید که نه، واقعا این طور نبوده اند. اصلا فلسفه ی من همین است. از یک نمایش ضعیف نیز باید تصاویر زیبایی ماندگار شود. من می دانم که خیلی از همکارانم از نمایش های ضعیف عکاسی نمی کنند اما من عقیده دارم باید رفت و اتفاقا عکس های خوبی گرفت، چرا که به هر حال یک عده  برای این اجراها زحمت کشیده اند. ما باید آموزش بدهیم که می توان درست دید و درست ثبت کرد.


- مسلما این مورد به نوع نگاه شما به عنوان یک عکاس مربوط می شود. به هر حال در هر کار نمایشی ضعیف هم تصاویر زیبایی دیده می شود. فقط کافیست یک ذهن آگاه برای دیدن آنها داشته باشیم.
بله، به عنوان نمونه بعضی صحنه ها از زاویه روبرو به شدت اذیت کننده بود. چه از لحاظ نورپردازی و چه از لحاظ دکور. همه چیز مصنوعی به نظر می رسید و از حس بازیگر در صحنه اثری نبود. بنابراین کار من سخت می شد. زاویه ای را انتخاب می کردم که بهترین باشد. وقتی شما به عنوان تماشاگر به دیدن این نمایش بروید محال است که بتوانید این زاویه دید را کشف کنید. من این زوایا از کار را ثبت می کنم، برای اینکه معتقدم شاید این همان حسی است که مد نظر کارگردان بوده و او نتوانسته آن را نمایش بدهد. باید توجه داشت که عوامل مختلفی در کارگردانی یک اثر نمایشی دخالت می کند و به این معنی نیست که کارگردان توانایی انتقال این حس از صحنه را نداشته است اما من به عنوان یک عکاس می توانم این عوامل را حذف کنم. حتی با یک عکس خوب می توان به کارگردان قوت قلب داد.

- چرا برای تهیه عکس به سراغ تئاتر ایران و آلمان رفتید؟
دلیل خاصی وجود نداشت. شرایط عکاسی از تئاتر آلمان برایم بوجود آمد و من هم از آن استفاده کردم. من 2 سال است که از تئاتر آلمان عکاسی می کنم و تصمیم دارم مدتی به تئاتر اروپا بپردازم.

- منظور سوالم این است که چرا عکس های تئاتر این دو کشور را با هم و در یک نمایشگاه ارائه کردید؟ حتی چیدمان عکس هایتان هم به گونه ایست که گویا به دنبال پیدا کردن شباهت در نمایش این دو کشور بوده اید.
نه، بدنبال شباهت ها نبودم. به هرحال ایران همیشه نگاه مثبتی به تئاتر آلمان داشته است. کارگردان های بزرگ ما مانند استاد «حمید سمندریان» به تئاتر آلمان خیلی توجه نشان می دهند و به نظر من شیوه تئاتر ایران در بعضی موارد متأثر از تئاتر آلمان است.

- در آلمان هم «روبرتو چولی» خیلی به تئاتر ایران علاقه مند است. شما هم تعدادی عکس از نمایش های ایشان در بین عکس هایتان دارید.
بله. همیشه از کارهای «روبرتو چولی» در ایران استقبال زیادی شده است. خود او در پایان یکی از اجراهایش از تماشاگران ایرانی به خاطر حضورشان تشکر کرد و گفت هیچ گاه تا این اندازه از تئاتر من استقبال نشده بود.

- آیا شما بدنبال ارائه گونه نمایشی خاصی در عکس هایتان بوده اید و ژانر خاصی را دنبال می کردید؟
من از نمایش های مختلف بدون توجه به ژانرشان عکاسی می کنم. همیشه به دنبال ژانر خودم بوده ام که برگرفته از زیبایی شناختی است. همیشه دلم می خواهد عکس تئاتر مانند هر نقاشی زیبایی وارد خانه های مردم شود. عکس های من متاثر از احساس من است که معتقدم بیانگر نوع خاصی از تنهایی است. حتی وقتی از طبیعت عکاسی می کنم نیز یک نوع غربت و تنهایی را ثبت می کنم که این به هیچ وجه خودآگاه نیست، از وجودم سرچشمه می گیرد.

- آیا قبل از اینکه از تئاتری عکاسی کنید، نمایشنامه ی آن را می خواندید تا بتوانید «تم درونی» نمایش را در کارتان وارد کنید؟
نه، به هیچ وجه. «آتیلا پسیانی» همیشه به من می گفت: تو این عادت را داری که همان وقت که برای دیدن تئاتر می آیی، عکاسی هم می کنی. من جواب می دادم «من با حسم عکاسی می کنم و آن حس اولیه برای من مانند لحظه ی اول عاشقی است و نمی خواهم آن لحظه را از دست بدهم حتی به این قیمت که حاصل عکاسی آن شب من تنها یک فریم باشد.»

- پس از دید شما نشان دادن «تم» و حس نمایش یکی از ارکان عکاسی تئاتر نیست؟
من هم آن را دنبال می کنم اما برایم در درجه دوم اهمیت قرار می گیرد.عکس هایی که من می گیرم به چند دسته تقسیم می شود، یک دسته عکس هایی است که از قواعد عکاسی تئاتر پیروی می کند، دسته دیگر عکس هایی است که من به خاطر احساس خودم می گیرم و کاملآ شخصی است که آنها را در نمایشگاه شرکت داده ام و دسته دیگر زمانی ثبت می شود که خودم را به جای بازیگر می گذارم، حتی آن بازیگری که کوتاه ترین نقش را ایفا می کند. اینکه او هم حق دارد شاهد ثبت تصویری از خودش باشد. من سعی می کنم از تک تک این افراد عکس بگیرم تا به نوعی به آنها ادای دین کنم. من خودم از دل تئاتر می آیم. 20 سال است در تئاتر فعالیت می کنم. دهه اول آن در زمینه های مختلف بازیگری و طراحی و ساخت دکور و... بوده است و دهه دوم در زمینه عکاسی.

- تحصیلات آکادمیک این رشته را دارید؟
من نه در زمینه عکاسی و نه در زمینه تئاتر تحصیلات آکادمیک ندارم. به طور تجربی کار کرده ام.

- تئاتر را از چه زمانی شروع کردید؟
سال 69 در کنار بزرگانی چون خسرو احمدی، سیامک صفری ومیکاییل شهرستانی در شرایط بسیار سختی به تمرین می پرداختیم. یادم است که برای اجرای نمایشی به مدت یک سال ونیم در «مرکز کانون پرورش فکری کودک و نوجوان» تمرین می کردیم، حتی در روزهای تعطیل. پلاتوی تمرین ما انباری کانون بود. در سرما سیستم گرمایش نداشتیم و در گرما سیستم سرمایش و یا در بعضی مواقع غذایی برای خوردن نداشتیم. شرایط مان واقعا سخت بود.

- چطور شد که به عکاسی روی آوردید؟
من هیچوقت عکاسی را به مثابه یک هنر نمی دیدم و در تمام سال هایی که کار تئاتر انجام می دادم، عکاسی تئاتر به نظرم فقط یک ثبت بود. تا اینکه به طور اتفاقی در برپایی نمایشگاه عکسی از خانم «تاجیک» عکاس تئاتر، به ایشان کمک کردم. عکس ها را از انبار می آوردم و به دیوار می آویختم. ایشان از من دعوت کردند تا در جشنواره تئاتر آن سال عکاسی کنم و به همین جهت یک حلقه نگاتیو به من دادند و از من خواستند از هر اجرا سه فریم عکس بگیرم. وقتی ایشان عکس ها را دیدند، گفتند: تو حس لازم را برای عکاسی داری. از همان جا بود که کار من در حوزه عکاسی شروع شد.

- هنوز با دوربین «آنالوگ» عکس می گیرید؟
نه، از آنجاکه دوربین دیجیتال کم هزینه تراست، از آن استفاده می کنم اما هیچوقت دوربین حرفه ای نداشتم. من یک دوربین خانگی (compact) دارم و با آن عکاسی می کنم.
- با دوربین (compact) این عکس ها را گرفته اید!؟
بله. من  در حالی که سالن نمایش مملو از تماشاگر است، شاتر دوربینم را می بندم و عکس می گیرم. گاهی اوقات مسئولین گمان می کنند من بدون مجوز و به طور پنهانی عکاسی می کنم چون دوربین من اصلآ شبیه دوربین دیگر عکاسان تئاتر نیست.